Agnes Gasparbek's Blog

Բանակի, աղջիկների ու մեր իրականության մասին

Agnes Gasparbek — Sat, 28 Jan 2012 19:21:34 +0000

Ինչ-որ բան գրել սկսելու հետ միշտ էլ խնդիրներ եմ ունեցել, էնպես որ կսկսեմ առանց երկար- բարակ նախաբանների:
Շատ կուզեի, որ աղջիկներն էլ ծառայեին բանակում: Ու կուզեի, որ էդ փաստը մարդկանց ուղեղների մեջ նստեցվեր դեռ դպրոցից, որ օրինակ ռազմագիտության դասին, երբ ԱԿ քանդել- հավաքել ենք սովորում, չսկսեին տխմար ֆոտոներ անել: Լավ, սա ուղղակի հիշողություն էր:

Վերջերս վիրտուալ ու ռեալ կյանքում հաճախ է խոսք գնում ֆեմինիզմի մասին (քիչ առաջ էլ “Ազատ գոտին” նայեցի): Նախ դեմ եմ այդ արտահայտությանը, որովհետև ֆեմինիզմ նշանակում է կնոջն ավելի վեր դասել տղամարդուց, ինչի սխալ է: Հավասարություն՝ այ, ուրիշ հարց: Բայց հավասարություն ոչ թե ըստ կառուցվածքի ու ֆունկցիայի, այլ օրենքի առջև:

Ինչ վերաբերում է իրավունքներին ու պարտականություններին, անձամբ ես հազիվ թե վստահեմ լվացքը կամ ճաշ եփելը տղամարդուն, ինքս էլ դժվար թե պայկա անեմ կամ ճոճվող աթոռի ոտքը ամրացնեմ: Չնայած թե մեկը, թե մյուսը պարտադիր է իմանալը, մալը լի շտո:

Լավ, վերադառնանք բանակին: Այն, որ մեր բանակը շատ ու շատ թերություններ ունի, ոչ մեկի համար էլ գատնիք չէ: Եվ թեկուզ հենց այն, որ կրթությունը կիսատ թողնելով՝ տղաները պիտի գնան ծառայելու`արդեն իսկ սխալ է ( հետո կուզենան շարունակել ուսումը, թե չէ, մեծ հարց է):
Ավարտելուց հետո էլ մի ուրիշ կրակ ա. պրակտիկ փորձ ստանալու, աշխատանք գտնելու ճիշտ ժամանակին հոպ, պավեստկա է գալիս: Անվտանգության մասին էլ չխոսենք… Բայց դե զինադադար, պատերազմական իրավիճակ և այլն, հասկանալի է, ու էլի գալիս է մալը լի շտոն:

Կարծես թե ուզում էի աղջիկների ծառայելու մասին խոսել: Քանի որ ներսից ծանոթ չեմ բանակին, գուցե որոշ դատողություններ սխալ լինեն, բայց կարծում եմ, որ այսօրվա մեր հայ իրականության մեջ աղջիկները շատ “թսիկ” են դարձել (կներեք, ավելի հարմար բառ չգտա), ու էդ խնդիրը հենց բանակը կարող է լուծել: Թող չլինի այնքան ծանր, ինչպես տղաների համար, զի վասն նորից ֆիզիոլոգիական անհավասարության մասին է խոսքը, թող լինի միայն մեկ տարի: Հենց դիսցիպլինան ու պատասխանատվության զգացումն են պակասում ազջիկներին: Գոյատևել ու դժվար պայմաններում ապրելը… Կարծում եմ, դրանից հետո նույնիսկ ինքներս ավելի բարձր կարծիքի կլինենք մեր մասին, կամքի ուժ կունենանք ու կյանքին ավելի համարձակորեն կդիմակայենք:

***

Քանի որ վերջաբաններն էլ առանձնապես լավ չեն ստացվում ինձ մոտ, ուղղակի կշնորհավորեմ մեր բանակի 20ամյակի կապակցությամբ բոլոր-բոլորիս: Ու հատկապես անցյալ, ներկա ու գալիք զինվորներին: Մերսի, տղերք, որ կաք:

Ծաղկաձորյան եռօրյակից

Agnes Gasparbek — Wed, 25 Jan 2012 22:13:22 +0000

Կոտրվել է դրախտ տանող միակ սանդուղքը… մարդկանց ձեռքով…

Այսքանը… Սպասեք ֆոտո-հաշվետվությանս:

2011 in review Ուռա՜, սպասում էի սրան

Agnes Gasparbek — Sun, 01 Jan 2012 00:30:30 +0000

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 8 500 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Ցինիզմն է գլուխ բարձրացրել

Agnes Gasparbek — Wed, 14 Dec 2011 16:43:49 +0000

Ի՞նչն է մեզ դարձնում հաստավիզ կյանքում:
Հենց կյանքն է ստիպում:

Պնդաճակատ ենք դառնում ակամա
Ու չենք նկատում, թե ինչպես փոխվեց
Օրը գիշերվան,
Արևը՝ լուսնին…
Ու չենք տարբերում էլ թացը չորից:

Պնդաճակատ ենք դառնում օրեցօր՝
Իսպառ ժխտելով փափկասուն ներկան,
Որով ապրել ենք հեռու՜ անցյալում:

Իսկ սատկած մարմնում ի՞նչ վսեմ հոգի:
Պեսիմիստ ենք շատ ու վայրագ անչափ…

Հանդուգն բաներ, լա՜վ, էլ չեմ ասի:
Այստեղ ավարտեմ: Գնամ պատրաստվեմ քննություններին:
Ու թե սաղ մնամ, կգրեմ կրկին:

The Jane Austen Book Club

Agnes Gasparbek — Thu, 08 Dec 2011 20:38:28 +0000

Ну вот, опять переполнили чувства. Опять начала то ли жалеть себя, то ли самооценка стремится к минус бесконечности.

Последние 4-5 лет у меня была мечта- создать книжный клуб. Не обязательно с близкими друзьями. Просто со знокомыми, которые ну обожаят читать так же как я, или даже больше. Мечтала обсуждать до позней ночи, изучать характеры всех персонажей, их диалоги, понравившиеся части выучить наизусть, записать в особой тетрадке (в кожаном переплете0).

Но таких знакомых у меня к сожалению нет. А если и есть, то они девушки, да еще и близкие друзья (ведь парни думают иначе и у них совсем иной подход к книжкам) Вот понимаете, с почти незнакомыми людьми нету надобности оставаться в созданной за долгое время оболочке, можно импровизировать, быть излишне романтичной или страшиться монстров под кроватью, что бы никогда не сделала в дружеской компании.

Ну да, почему я начала писать всю эту ерунду? Так вот, посмотрела фильм “Жизьн по Джейн Остин” и вспомнила время, когда беспрерывно читала ее книги. Хотела быть как Лиззи Беннет, встретить своего Дарси, твердо знать, что хочу от жизни и что мне надо…

Трудно описать то, что действительно чувствую. Даже не знаю зачем пишу. Но одно знаю точно: как закончу с “1984″ Орвелла, перечитаю эти 6 книг. На этот раз- в оригинале.

1.Emma

2.Mensfield Park

3. Persuation

4.The Northanger Abbey

5.Pride and Prejudice

6.Sence and Sensibility

Չդոփել նույն հնգագծում

Agnes Gasparbek — Mon, 07 Nov 2011 21:29:58 +0000

Ու էսօր կրկին համոզվեցի, թե ինչ հրաշալի ճաշակ ունի իմ ամենասիրելի Մաքսը: Նախ ինքը հաճախ ինձ մտածել ա տալիս առանցքային տարբեր հարցերի շուրջ, հետո պատմում ա, թե ոնց չպիտի լինեմ, իսկ ոնց պիտին թողնում ա իմ խելքին:
Մոտ կես տարի առաջ իր շնորհիվ սկսեցի սիրել Queen-ի Death on two legs-ը: Պոեզիայիս՝ սեփական ու չսեփական, պաշարները համալրվեցին…
Էսօր էլ իր իմացա, թե որն ա եղել իր ամենասիրած երգը ջահել ժամանակներում: Նենց հետաքրքիր էր ներկայացնում էդ երգի հետ կապված իր զգացումները, որ միանգամից քաշեցի ու լսեցի (ու արդեն 7րդ ժամն ա լսում եմ :Ճ):

В какой-то момент я услышал, что где-то рядом играет музыка. Через несколько секунд я узнал мелодию и негромкий бесполый голос, который пел что-то простое и обворожительное на полузнакомом языке. Мои губы невольно расползлись в улыбку. Черт, еще немного, и я вполне мог бы пустить самую настоящую слезу, мокрую и соленую.

If rain will fall

high appear upon the mountains,

the grass will grow…

Дальше я почему-то никогда не мог разобрать, хотя пытался не раз. Когда-то давным-давно эти бесхитростные строчки нежно выворачивали меня наизнанку.

Однажды, несколько лет и целую вечность назад, моя старинная подружка подарила мне кассету, на которую записала кучу каких-то неизвестных мне песенок. Она любила дарить друзьям этакие музыкальные винегреты, дикую смесь банальных хитов и никому не известных вещиц, которые обычно были чудо как хороши, хотя я никак не мог постичь логику, которой она руководствовалась при составлении этих сборников.

Я смутно подозревал, что это был ее личный способ получить власть над людьми, которые ей дороги: заставить нас слушать выбранные ею мелодии в установленном ею порядке даже тогда, когда ее не было рядом. И мы, как правило, действительно слушали, поскольку ее выбор почти всегда был безупречен. Девочка как-то умудрялась угадывать вкусы и желания каждого, кому предстояло получить ее подарок.

Так вот, одна из выбранных ею для меня песенок оказалась тем самым единственным и неповторимым набором звуков, который почему-то был способен вытрясти из меня душу, а потом вернуть ее на место, чистенькую и посвежевшую, как старое пальто, побывавшее в американской химчистке. У меня довольно богатый словарный запас, но внятно объяснить, что именно делала со мной эта простенькая песенка, я никогда не смогу. Наверное, ни в одном из человеческих языков нет подходящих слов.

Несколько недель я не вынимал кассету из плеера, почти не вслушиваясь в остальные песенки, которые тоже были вполне хороши: 57 минут я существовал в режиме ожидания, потом следовали три минуты абсолютного кайфа: ровно столько звучала МОЯ песенка, и все начиналось сначала.

Но потом все внезапно закончилось, я был изгнан из неожиданно обретенного рая, магическая мелодия вдруг перестала меня трогать, словно она была апельсином, из которого я выцедил весь сок. Остались только пересохшие ошметки истерзанной мякоти и сморщенная оранжевая кожура. Моя нетерпеливая жадность все испортила, и какое-то время я чувствовал себя по-настоящему несчастным – как ни смешно это звучит. Именно тогда я понял, что частые прикосновения способны угробить любую страсть. Впрочем, мне так и не пришлось применить это полезное знание на практике. С тех пор в моей жизни не было ничего такого, что мне действительно захотелось бы сохранить навсегда.

Իռլանդական Tir Na Nog խմբի Time is like a promise երգի մասին ա խոսքը: Տարօրինակ էներգետիկա ունի, հա՜: Լավ, ինքներդ լսեք ու գնահատեք…

Ուֆարիմպի ստորոտներին

Agnes Gasparbek — Sun, 06 Nov 2011 18:18:29 +0000

Էն ժամանակ, երբ թպրտացող աստվածները եկան հեռավոր դաշտերից, մենք՝ ոչխարներս, բեբե ասելով ամբողջ աշխարհին, մլավում էինք մասնատված կիսաստվածային տառականների հետ: Աստվածները, մասնավորապես՝ տնտեսագիտության փառահեղ ընկերները, այսինքն՝ ինչ խոսք, մեծարգո բարեկամները՝ Սաֆոկլեսի հետնորդները, նույն իրենք՝ տաճարի քրմապետերը, պահապան Նիկոլաուսի հետ աղոթում էին Քեյնսի խաչի աոաջ: Կարճաժամկետ ժմկհատվածի քայքայիչ գործողությունները հանգեցրին նրան, որ Ջանվելյոնը Անաստեասին բացահայտ բողոքեց Սաֆոկլեսից Նիկոլաուսի և Դայանիդայի՝ Ուֆարիմպի բնակչության ներկայությամբ:
-Մեղավորները պետք է պարգևատրվեն,- բեբեից հոգնած Մոր զե Զևսը եզրակացրեց:
Մարտիհերան անաչառ գլխով խփվեց իր համակարգչիուսի կլավիատրոսին, բարեհաջող կերպով փշրեց գլխի լամպոչկիումը և հասկացավ. Տեռռա Հոլանդիումն է Սաֆոկլեսի ներկայությունից փրկվելու միակ դեբետը aka միջոցը:

հեղինակեր՝ Վիկտորիանա Գրիգորիուս
Ագնեշ Կասպեռբեկալիա

to be continued…
Спонсор программы Yum-Yumium >_<

Ազատություն

Agnes Gasparbek — Fri, 07 Oct 2011 19:09:42 +0000

1. Ազատությունն այն է, երբ կարող ես հրաժարվել մի բանից, որ սիրում ես: ԱԳ

2. Свобода это то, когда желаемое и есть настоящее. ВГ

3. Ազատություն, երբ անցյալն ու ապագան չեն խանգարում ներկային: ԱԳ

4. Свобода- когда ты как фокусник можешь с улыбкой освободиться от цепей, душащих руки, разум, сердце. ВГ

5. Ազատություն, երբ տարբերվող կարծիքը բացասական որակում չի ստանում: ԱԳ

6. Ազատությունը կոչված է միայն կառուցելուն, ստեղծելուն և ստեղծագործելուն… , ՎԳ

7. հակառակ դեպքում դա արդեն անարխիա է: ԱԳ

8. Ազատություն, երբ ուրիշի համար մի բան անելիս նույնքան հաճույք ես ստանում, ինչ և ինքդ քեզ համար անելիս: ԱԳ

9. Свобода, кодга твоя тень не мешает тебе двигаться. ВГ

10. Ազատության անունն է սեր: Ֆորշ ^_^

P.S. Ի դեպ, ազատությունը միշտ ասոցացվել է ինձ մոտ ցորենի դաշտի հետ…

Ոտքից գլուխ

Agnes Gasparbek — Tue, 04 Oct 2011 19:25:26 +0000

Մի ախմախ բան դուրս կտամ ու հետո կփոշմանեմ… Ամբողջ գիշերն էլ կմտածեմ, թե ինչ հետևանքներ կունենա վայրկենական հիմարությունս: Ինչ-որ սրաճմլիկ ու մեղքի զգացումով լի երազ կտեսնեմ ու առավոտյան դրա ազդեցության տակ կլինեմ: Կսկսեմ վերլուծել ու առավել իդելական լուծումներ փնտրել մի դեպքի համար, որ արդեն եղել-անցել է՝ այլևս երբեք չփոխվելու հաստատ որոշմամբ: Կզգամ, որ անկարող եմ ու անճար, դրանից ավելի կվրդովվեմ ու մտազբաղ կդառնամ: Ընկերներիս հարցերին, թե հը՞ն, ի՞նչ է եղել, միամիտ կժպտամ ու կասեմ՝ ոչինչ: Հետո գուցե համակերպվեմ իրադրության հետ, բայց գուցե և ոչ, ու շարունակեմ փնտրել ճիշտ քայլը, որ պահանջված պահին աչքիցս վրիպել էր: Ավելի վատ կլինի, եթե գտնեմ հնարավոր ամենաօպտիմալ լուծումը: Հիմա էլ կսկսեմ ինքս ինձ մեղադրել, որ եթե մի քանի րոպե ավելի մտածեի, էս վիճակում չէի լինի:
Մի խոսքով, բարև շախմատ-կյանք: Վաղուց չէինք հանդիպել: Զգացված եմ անչա՜փ, որ ինձ չես մոռացել ու եկել ես նորից մատ անելու: Որ ասես, թե ավելի լավ է նարդիով ու թղթախաղով բավարարվեմ: Որ առաջին քայլը երբ սխալ է, մնացածները լոկ կրկնօրինակում եմ այն: Ասես, որ հաճախ սևերով խաղալը օգնում է, և որ թագավորները զինվորից թույլ են…

Մենախոսությունն էլ, բացի կողմնակի ազդեցությունից, բուժիչ հատկություններ էլ ունի:

Բառիս բուն իմաստով շարադրություն

Agnes Gasparbek — Sun, 18 Sep 2011 18:14:39 +0000

Armenia is my small land of big smiles and friendly faces. I’ve been living here already 17 years and it’s become an undeniable part of me, probably one of the best parts. When I say “Armenia”, firstly I remember our greatest troubadour-composer- Komitas. His songs represent our country, its nature, the people living here, their customs, traditions, even the way they fall in love. For me, his most inspiring and touching songs are “Chinar es” and “Hov areq”. The II thing, which comes to mind, is our churches.
The weird atmosphere inside them makes you believe in existence of something supernatural there. Some people call it God.
There are many places in Armenia worth visiting. But my favorite one is Dilijan. It’s a small town, where it often rains. It’s surrounded by mountains and canyons. It feels like you can stretch your hand and stroke the soft green space which is so inapproachable.
I believe that everyone, who comes to Armenia, should visit the pagan temple Garni. The ruins of once great castle are amazing. Each stone has its history and can tell you something about his past.
The past… Yes, Armenia has an impressive history. So, I’ll do my best to build a future worthy to the past.