Էսօրվա օրը, բացի նրանից, որ ուրբաթ էր, ինչը արդեն նշանակում ա, որ կյանքը հիասքանչ ա, նաև լիքն էր էմոցիաներով, բազմաբովադակ ու վստահ կարամ ասեմ, նաև ստացված:
Նախ, էն փաստը, որ համալսարան պիտի գնայի երկրորդ ժամով, արդեն ապահովում էր անքնության բացակայություն ու հետևաբար համեմատաբար լավ տրամադրությամբ տնից դուրս գալ: Սառույցների վրա էս կողմ-էն կողմ վազվզելուց հետո (որովհետև կանգնել կամ դանդաղ գնալը բերում էր ընկնելուն), այնուամենայնիվ ոչ մի անգամ չընկա ու սաղ- սալամաթ հասա ՈՒՖԱՌ:
Հաշվապը հասկացա՜: Կարևոր փաստ: Դասերից հետո ու՞ր: Դե բնականաբար Մաշտոցի այգի: Երբ ընկնում ես մարդկանց մեջ, որ հավատում են, ու հավատում են ոչ վերացական ու կասկածելի բաների, դու էլ ես վարակվում էդ հավատով: Հետո երգերը, գիտառը… Դե ես նորվա գիտառագիժը չեմ, ինձ մենակ թողե՜ք: Հա կերգեմ, հա կերգեմ, նույնիսկ ձենս կտրվելուց հետո: Հետո եկավ կինոռեժիսոր Սիգրան Խզմալյանը: Շատ կարճ հասցրի իրեն լսել, բայց արդեն սիրեցի էդ մարդուն: Ասում էր, որ ճպուռների հեղափոխություն ենք անում: Էդպես մեզ անվանել էր ինչ-որ փուչ պաշտոնյա, ինքն էլ չէր ընդդիմացել դրան, բայց ասել էր, որ եթե մենք ճպուռ ենք, իրենք խավարասեր են ու իրանց սաղ կեղտոտ գործերը հենց գիշերով են անում:
Հետո գնացի Ամերիկյան: Շատ սառած էի, ու ուրախ եմ, որ էս անգամ գոնե մի կանգառ շուտ չիջա ու ստիպված չեղա շատ քայլել: Սեմինար էր, որի մասին իմացել էի Արմեն Արմոսի կայքից: “Մտածենք մտածել”, կոմպոզիտոր, գյուտարար… հմմ, միանգամից գրավեց, հետո էն, որ անգլերեն էր ու էն, որ խոսվելու էր երաժշտության մասին, բայց նոր տեսանկյունից: Աննկարագրելի էր ուղղակի: Թե ոնց ա կարելի նվագել առանց գործիքի՝ ուղղակի օգտագործելով մարմնի էներգիան, ոնց կարա մի մետր քառակուսի տարածքում տեղավորվի 400 գործիք ու ոնց կարա ցանկացած երեխա, որ նվագելուց, ստեղծագործելուց շատ հեռու ա, գրի գործ, որը մեծ բեմերում հետո կկատարվի սիմֆինիկ նվագախմի կողմից: Շատ հետաքրքիր էր նաև, որ իրանք կարողացել են բացահայտել նենց մարդկանց երաժշտական ու կոմպոզիտորական հակումները, ովքեր ծնված օրից ալցգեյմերով են տառապում կամ ունեն հենաշարժողական ու մտավոր մեծ խնդիրներ: Ու իրանց ստեղծագործություննե՜րը…
Հետո պարզվեց, որ վաղը համերգ ա ունենալու Արամ Խաչատրյանում, բայց տոմսեր չկան… Բայց համար թողեցի, որ եթե հանկարծ ինչ-որ բարեխիղճ մարդ հրաժարվի իր հրավիրատոմսից, ինձ հասնի: Ու տենց էլ էղավ:
ՀԳ. Բայց օրն ունեցա նաև մի հիմար ու մի ցավալի պահ: Հիմարը հեչ, իսկ ցավալին էն էր, որ իմացա, որ իմ ամենասիրելի “Էքսիդաս” ռեգգիբենդը բաժանվել ա: Ինֆոն դեռ ճշտված չի, բայց ամեն դեպքում շատ տխրեցի…
