Ի՞նչն է մեզ դարձնում հաստավիզ կյանքում:
Հենց կյանքն է ստիպում:
Պնդաճակատ ենք դառնում ակամա
Ու չենք նկատում, թե ինչպես փոխվեց
Օրը գիշերվան,
Արևը՝ լուսնին…
Ու չենք տարբերում էլ թացը չորից:
Պնդաճակատ ենք դառնում օրեցօր՝
Իսպառ ժխտելով փափկասուն ներկան,
Որով ապրել ենք հեռու՜ անցյալում:
Իսկ սատկած մարմնում ի՞նչ վսեմ հոգի:
Պեսիմիստ ենք շատ ու վայրագ անչափ…
Հանդուգն բաներ, լա՜վ, էլ չեմ ասի:
Այստեղ ավարտեմ: Գնամ պատրաստվեմ քննություններին:
Ու թե սաղ մնամ, կգրեմ կրկին:
Advertisement
Նիկ said,
December 30, 2011 at 14:38
Շատ լավ ա ստացվում, իսկականից, շատ ապրես:
Agnes Gasparbek said,
December 30, 2011 at 15:10
Էն որ մնում մնում ես, ու հանկարծ գլխիդ լամպըճկա ա վառվում… Այ տենց եմ գրել :Ճ
Մերսի, Նիկ!