-Հե՜յ, օրիորդ, եկ բախտդ ասեմ:
Պառավ գնչուհու ձայնը գալիս էր դիմացի վրանից: Ներս մտա: Մի տեսակ վախվխելով էի քայլերս դնում: Կինը գեր էր: Հայցքում վայրի մի բան կար: Քիթն ասես բազեի կտուց լիներ…
-Դե նստի՛ր, նստի՛ր:
Նստեցի: Աջ ձեռքս պարզեցի առաջ:
-Խիրոմանտիա, հա՞: Կարծեմ էդպես էր կոչվում:
Կինը սկսեց խենթ հռհռալ:
-Բաժա՛կը տուր:
-Ի՞նչ բաժակ:
-Սուրճի: Կողքդ է դրված:
-Բայց… բայց իմը չէ: Ես չեմ խմել: Չեմ խմում սուրճ ընդհանրապես:
-Հիմար բաներ ես խոսում: Ի՞նչ կարևոր է՝ ումն է: Նույն մրուրը չէ՞ հատակին:
Տվեցի: Մի քանի վայրկյան մտազբաղ հայացքով ձեռքերում պտտում էր բաժակը:
-Ասածներիս չես հավատալու, չէ՞: Ինչո՞ւ եկար:
-Իմանալու… չգիտեմ…
-Հըմմ, պարզ է:
-Ի՞նչ: Ի՞նչն է պարզ:
-Տե՛ս,- թեքում է բաժակն ու մատով օդում օղակներ է գծում,- տե՛ս, կիսաշրջան: Մի բան մեջդ կիսվել է, դատարկվել: Ճի՞շտ եմ:
Գլխով եմ անում:
-Ուղիղ գիծ, հետո ոլորվում է, հետո էլի ուղիղ է գնում: Դժվար է լինելու: Ընտրության հարց է: Թե ճիշտ անես, լավ կլինի: Էլ ոչինչ չեմ ասի: Գնա:
-Գնա՞մ: Բայց…
-Բայց ի՞նչ: Ապագա՞դ ես ուզում իմանալ: Չէ, դու էն մարդկանցից չես, որ ուզում են իմանալ: Հետո էլ հիշիր, կարևորն ընտրությունն է: Հիմա գնա՛, ուշ է:
Ցնորք
July 17, 2011 at 16:23 (Անձնական, Արձակ)
Ներքին ձայն, հա՞
July 17, 2011 at 15:22 (Բանաստեղծություններս(սկսեմ սկզբից))
Լուսինը հանկարծ ալ կարմիր դարձավ,
Արյունով ներկվեց կապույտ երկնքում,
Հարևան բակում ինչ-որ շուն ոռնաց-
Վաղորդյան ցողն էր լռիկ արտասվում:
Լուսինը ասես ճչալ էր ուզում,
Ուզում էր գոռալ, որ մեկն էլ չկա…
Խեղճ շունը գիտեր գաղտնիքը նրա
Ու ոչ մի գնով էլ չէր հանդարտվում:
Իսկ հետո ելավ արևը ոսկի,
Ապրե՜լ, հուշեցին շողերը նրա,
Վարսերով ծածկեց շառագույն լուսնին-
Կյանքի խորհուրդ կար երկնքում հիմա:
Արփին էր արդեն ուրախ ծիծաղում,
Ու չէր մնացել հետքն անգամ լուսնի,
Բայց կողքի բակում տխուր ու վայրի
Խելագար շունն էր լռիկ կաղկանձում…
